Πλοήγηση με Χάρτες

Πλοηγήσου στα αξιοθέατα του Δήμου Αμαρίου με ένα απλό κλικ στο σημείο που σε ενδιαφέρει.

Χρησιμοποίησε το φιλτράρισμα και επέλεξε το είδος του αξιοθέατου που σε ενδιαφέρει περισσότερο.

metabl

Δυτικά από το χωριό Θρόνος, στο λόφο Κεφάλα, άκμασε κατά την αρχαιότητα η αρχαία πόλη Σύβριτος. Η προνομιακή και φυσικά οχυρή της θέση, της επέτρεπε να ελέγχει την επικοινωνία μεταξύ του βόρειου και του νότιου τμήματος στη περιοχή του Ρεθύμνου. Ήταν χτισμένη σε αλλεπάλληλα επίπεδα λόγω του επικλινούς του εδάφους και η επικράτειά της απλωνόταν στους σημερινούς δήμους του Αμαρίου και του Αγίου Βασιλείου. Επίνειό της ήταν η αρχαία Σουλία στη θέση της σημερινής Αγίας Γαλήνης, στις ακτές του Λιβυκού Πελάγους. Η Σύβριτος συνέχισε να υπάρχει και κατά τη δεύτερη Βυζαντινή περίοδο, ακόμα και μέχρι τα πρώτα χρόνια της Ενετοκρατίας. Ευρήματα των ανασκαφών από τη περιοχή εκτίθενται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ρεθύμνου. Χαρακτηριστικά είναι τα αργυρά της νομίσματα, τα οποία φανερώνουν την ισχύ της στη Ρωμαϊκή περίοδο, κατά την οποία είχε το προνόμιο να είναι ανεξάρτητη πόλη.

Οι ανασκαφές των τελευταίων χρόνων έφεραν στο φως μία ιδιαίτερα σημαντική μινωική εγκατάσταση, της παλαιοανακτορικής περιόδου (19ος αι. π.Χ. – 1600 π.Χ.) κοντά στο σημερινό χωριό Αποδούλου, στο νότιο τμήμα της περιοχής του Αμαρίου. Ο χώρος βρίσκεται πάνω στο «δρόμο» που ένωνε το ανάκτορο της Φαιστού με το μεγάλο παλαιοανακτορικό κέντρο του Μοναστηρακίου και μάλλον λειτούργησε ως ενδιάμεσος σταθμός. Η εγκατάσταση καταστράφηκε από ισχυρή πυρκαγιά, την ίδια περίοδο με την καταστροφή των γειτονικών της κέντρων. Παρόλα αυτά, η ζωή στο Αποδούλου και στη Φαιστό συνεχίστηκε και στη νεοανακτορική εποχή. Οι ανασκαφές έχουν αποκαλύψει αποθήκες με πολλά πιθάρια, που αποτελούν τμήμα ενιαίου συγκροτήματος, ίσως της κατοικίας του τοπικού άρχοντα. Στην κορυφή του ίδιου λόφου βρίσκεται και ο νεοανακτορικός οικισμός που εντοπίστηκε στη δεκαετία του 1930. Επίσης, σε διάφορες θέσεις κοντά στο χωριό έχουν εντοπιστεί και ανασκαφεί αρκετοί κυκλικοί θολωτοί τάφοι μετανακτορικών χρόνων με λάρνακες, αγγεία και διάφορα κοσμήματα.

Έξω από το Μοναστηράκι Αμαρίου, έχει ανασκαφεί σημαντικός παλαιοανακτορικός μινωικός οικισμός στο κέντρο του οποίου υπάρχει μεγάλο διώροφο κτιριακό συγκρότημα με ανακτορικά χαρακτηριστικά. Φαίνεται να κτίστηκε γύρω στο 2000 π.Χ. και να καταστράφηκε βίαια, όπως όλα τα παλαιά ανάκτορα, κατά το 1700 π.Χ. από σεισμό ή/και πυρκαγιά. Οι ανασκαφές έχουν αποκαλύψει τις αποθήκες του, χώρους λατρείας καθώς και δωμάτια που μάλλον αποτελούσαν το αρχειοφυλάκιο του ανακτόρου, καθώς εκεί βρέθηκε μεγάλος αριθμός από πήλινα σφραγίσματα. Τα δείγματα της κεραμικής που βρέθηκαν στον οικισμό του Μοναστηρακίου μοιάζουν με αυτά της Φαιστού, γεγονός που υποδηλώνει πως τα δύο αυτά κέντρα είχαν αναπτύξει οικονομικές κι εμπορικές σχέσεις.

Στην Αγία Άννα υπάρχουν οι παλαιότερες χρονολογημένες βυζαντινές τοιχογραφίες στην Κρήτη, του 1225, ενώ η ίδια η κτητορική επιγραφή του πανάρχαιου αυτού ναού αναγράφει τη χρονολογία 1196. Ο ναός είναι μονόχωρος, με καμάρες, κατασκευασμένος από πλίνθους και πέτρες και παρότι δεν διατηρείται σε καλή κατάσταση αξίζει να τον επισκεφτείτε, ακριβώς για να δείτε τις τοιχογραφίες με τους αγίους και τις Χριστολογικές σκηνές.

Ο ναός βρίσκεται χτισμένος μέσα σε βράχο, εντός του καταπράσινου φαραγγιού του Αγίου Αντωνίου. Είναι πολύ εύκολη η πρόσβαση σε αυτόν καθώς υπάρχει καλά διαμορφωμένο μονοπάτι που απαιτεί σύντομη πεζοπορία. Ο πολύ ιδιαίτερος αυτός ναός φέρει πλήθος από φορητές εικόνες και κυρίως από τάματα κάθε είδους.

Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στη θέση Μούρτζες ή Μουρτζά, νοτιανατολικά του χωριού. Είναι μονόχωρος καμαροσκέπαστος, χτισμένος στα ερείπια παλαιότερου ναού και χρονολογείται στον 15ο αιώνα. Οι τοιχογραφίες διατηρούνται σε καλή κατάσταση και επίσης προέρχονται από το πρώτο μισό του 15ου αιώνα.

Ναός του 13ου αι. που – σύμφωνα με εγχάρακτη επιγραφή – αποτελούσε το Καθολικό Μονής. Ο αρχιτεκτονικός τύπος του είναι μονόχωρη βασιλική και φέρει πολλές τοιχογραφίες. Στη βόρεια πλευρά του ναού ξεχωρίζει η τοιχογραφία του Αγίου Γεωργίου που κρατάει το Ξίφος.

Ένας μικρός, μονόχωρος, κεραμοσκεπής ναός. Οι τοιχογραφίες δεν είναι σε πολύ καλή κατάσταση και όπως μας πληροφορούν οι επιγραφές, είναι του 1588 και του 1731. Αξίζει να παρατηρήσετε το καμπαναριό που φέρει παράσταση της Παναγίας.

Λίγο έξω από το Γερακάρι, στη θέση «Φώτης», υπάρχει ο ναός του Αγίου Ιωάννη, ένας μονόχωρος κεραμοσκέπαστος ναός του 12ου ή 13ου αι. Στο μοναδικό κλίτος αργότερα προστέθηκε νάρθηκας με τρούλο. Οι τοιχογραφίες του ναού διατηρούνται σε καλή κατάσταση και χρονολογούνται στον 13ο αιώνα.

Μονόχωρος κεραμοσκέπαστος ναός του 14ου αι., χτισμένος στα ερείπια προγενέστερου Μητροπολιτικού ναού. Και εδώ συναντούμε τα οικόσημα της οικογένειας των Καλλέργηδων πράγμα που σημαίνει ότι ο ναός ήταν μάλλον ιδιοκτησία τους. Οι τοιχογραφίες είναι του 13ου και 14ου αι. με εντυπωσιακή την Ένθρονη Παναγιά Βρεφοκρατούσα, ενώ επίσης διατηρούνται τα ψηφιδωτά δάπεδα του 6ου αι.

Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου χτίστηκε σε διαφορετικές περιόδους. Το αρχικό κτίσμα χρονολογείται στον 14ο αι. και η επέκταση του έγινε περί τον 16ο αι. Τα τρία κλίτη είναι αφιερωμένα στον Άγιο Γεώργιο, στους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο και στην Παναγία. Εκτός από τις ωραίες τοιχογραφίες στο κεντρικό και βόρειο κλίτος που ακολουθούν επιρροές από τεχνοτροπίες της Κωνσταντινούπολης, μπορείτε να παρατηρήσετε τα οικόσημα της οικογένειας των Καλλέργηδων που βρίσκονται σε αρκετά σημεία του ναού. Καθώς δε ο ναός ανήκε στους Καλλέργηδες, είναι πιθανόν να είχαν καλέσει Κωνσταντινουπολίτη ζωγράφο για την τοιχογράφηση του. Ξεχωριστή και σπάνια είναι και η φορητή εικόνα της Παναγιάς Οδηγήτριας.

Μονόχωρος καμαροσκέπαστος ναός που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και χρονολογείται περίπου στον 14ο αιώνα. Είναι χτισμένος πάνω στα ερείπια παλαιότερου ναού, μάλλον νεκροταφειακού, αφού σε πρόσφατες ανασκαφές στον περίβολο βρέθηκαν τάφοι και οστά. Ο ναός είναι πλήρως τοιχογραφημένος και μάλιστα φαίνεται να έχει τοιχογραφηθεί από άλλο αγιογράφο το ανατολικό τμήμα και από άλλον το δυτικό. Οι τοιχογραφίες είναι του 13ου και 14ου αι. με πιο εντυπωσιακές την ένθρονη Παναγία στη δυτική πλευρά και την Ανάληψη στην ανατολική.

Μέσα στην καταπράσινη κοιλάδα του Αμαρίου βρίσκεται η μονή των Ασωμάτων η οποία είναι αφιερωμένη στη Σύναξη των Αγγέλων. Κτίστηκε κατά τη Β’ βυζαντινή περίοδο και είναι φρουριακού τύπου. Στα τέλη του 18ου αι. αποτέλεσε τη βάση του επισκόπου Λάμπης. Αρχικά το καθολικό της ήταν μονόχωρος καμαροσκέπαστος ναός που όμως, μέσα στον 20ο αι., μετατράπηκε στον τύπο ελεύθερου σταυρού με τρούλο. Το αρχικό κτίριο ήταν χτισμένο στη θέση προγενέστερου ναού του 14ου αι., που και αυτός με τη σειρά του χτίστηκε στη θέση ναού του 10ου αι.. Η τοιχοποιία του ναού είναι από λαξευτούς λίθους και πλίνθους και εντός του αξίζει να δει κανείς τις εικόνες της Αγίας Τριάδας (1619) και των Ταξιαρχών, έργα του ηγούμενου Μανασσή. Όσο για τα υπόλοιπα κτίσματα της μονής, χρονολογούνται στον 17ο αι. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η μονή καταστράφηκε αρκετές φορές. Μέσα στον 20ο αι. λειτούργησε ως Γεωργική Σχολή με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας κάποιων κτισμάτων, αλλά πρόσφατα έγιναν εργασίες ανακαίνισης.

Η Μονή Καλόειδαινας βρίσκεται στο Άνω Μέρος, σε ένα καταπράσινο τοπίο με πλατάνια και πηγές, με υπέροχη θέα στον Φουρφουρά. Η μονή ιδρύθηκε πιθανότατα κατά τον 13ο ή 14ο αι. Συνέχισε να λειτουργεί κατά την Τουρκοκρατία αλλά καταστράφηκε μετά την επανάσταση του 1821. Μάλιστα οι μοναχοί της Καλόειδαινας συμμετείχαν στον ένοπλο αγώνα. Ο ναός και τα υπόλοιπα κτίρια ερειπώνονται. Πριν λίγα χρόνια έγινε προσπάθεια αναστήλωσης του ναού και μέχρι σήμερα διατηρούνται λίγες από τις εικόνες του.

Δίκλιτος ναός που, σύμφωνα με την εγχάρακτη επιγραφή, οικοδομήθηκε το 1645 από τον Ιερωμένο Μανώλη Βλαστό. Ιδιαίτερες είναι οι πόρτες γοτθικού ρυθμού αλλά και ο θολωτός τάφος που σύμφωνα με τον Gerola έφερε επιγραφή με το έτος 1594.

Ο ναός είναι αφιερωμένος στη Γέννηση της Θεοτόκου. Αν και σήμερα είναι ερειπωμένος, διασώζονται οι τοιχοποιίες του. Ο ναός χτίστηκε σε δύο φάσεις: Η πρώτη χρονολογείται στον 11ο ή 12ο αι. και η εκτεταμένη ανακατασκευή του στον 14ο αι. Είχε πολλές τοιχογραφίες του 14ου αι., αρκετές από τις οποίες έχουν μεταφερθεί στο ναό της Αγίας Αικατερίνης στο Ηράκλειο, με ενδιαφέρουσα τεχνοτροπία που παραπέμπει στην Μακεδονική σχολή.

Ένα χιλιόμετρο ανατολικά από το χωριό Βιζάρι Αμαρίου, στο χώρο όπου άκμασε αξιόλογη πόλη κατά τα τελευταία Ρωμαϊκά χρόνια, ανασκάφηκε σπουδαία πρωτοβυζαντινή Βασιλική του 3ου μ.Χ. αιώνα. Η βασιλική είναι από τις καλύτερα διατηρημένες στη Κρήτη. Είναι τρίκλιτη, με νάρθηκα στα δυτικά, και τα πλάγια της κλίτη καταλήγουν σε αψίδες. Το ιερό της χωριζόταν από το μεσαίο κλίτος με χαμηλό χώρισμα με μικρούς κίονες. Πολλά από τα αρχιτεκτονικά της μέλη ήταν παλαιότερα τμήματα προχριστιανικού ναού. Η Βασιλική του Βιζαρίου ήταν σπουδαίο κέντρο λατρείας κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες και αποτέλεσε την έδρα της επισκοπής Συβρίτου. Η παράδοση αναφέρει πως ήταν αφιερωμένη στην Παναγία και τους Άγιους Βλάσιο και Θεόδωρο. Καταστράφηκε κατά τις αρχές του 9ο αι. από τους Σαρακηνούς.

Οικισμός με περίπου 100 κατοίκους στα νότια της κοιλάδας Αμαρίου. Μέσα στο χωριό βρίσκεται η βυζαντινή εκκλησία της Παναγίας, αφιερωμένη στην Κοίμηση, τοιχογραφημένη, με καλά διατηρημένες τοιχογραφίες, του 16ου αιώνα. Κυρίαρχη ασχολία των κατοίκων η γεωργία. Εκτός από ελιές καλλιεργούνται ροδιές, λωτοί και λεβάντα. Το χωριό διαθέτει καφενείο. Στις 26 Ιουλίου γίνεται το πανηγύρι της Οσίας Παρασκευής.

Είναι ένας από τους μεγαλύτερους οικισμούς του Αμαρίου, με ραγδαία ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Εδώ βρίσκεται και το κέντρο υγείας της περιοχής καθώς και διάφορες βασικές υποδομές (μίνι μάρκετ, καταστήματα κτλ).

Μικρός αγροτικός οικισμός σε υψόμετρο 370 μέτρων με περίπου 100 κατοίκους. Είναι κτισμένος δυτικά του ποταμού Πλατύ Λυγιώτης και πήρε τ’ όνομα του από το μικρό ναό του Αγίου Ιωάννου. Το εκκλησάκι είναι βυζαντινής εποχής με τοιχογραφίες οι οποίες δεν διατηρού¬νται καλά. Σε ανασκαφές που έχουν γίνει γύρω από την εκκλησία έχουν βρεθεί αλλεπάλληλες σειρές τάφων και ερείπια κελιών, δείγμα ότι ήταν παλιά μοναστήρι. Το ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννου κατά πάσα πιθανότητα πρέπει να χτίστηκε γύρω στο 1285, στα χρόνια του Καλλέργη Αλεξίου σύμφωνα με τη χρονολόγηση της εικόνας της Παναγίας που βρίσκεται στο Ναό. Στη τοποθεσία Καρτσάλη, βρέθηκαν αρχαία αγγεία και αγαλματίδιο, το οποίο σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Ηρακλείου.

Το Νευς Αμάρι είναι κτισμένο σε υψόμετρο 460μ. σε απάνεμη θέση στους πρόποδες του βουνού Σάμιτος. Πρόκειται για έναν παραδοσιακό οικισμός με καλοδιατηρημένα σπίτια. Το σήμα κατατεθέν του χωριού είναι το μεγαλόπρεπο πέτρινο καμπαναριό που δεσπόζει στο ψηλότερο σημείο του χωριού, στη θέση ενός ενετικού πύργου. Αξίζει να σκαρφαλώσετε ως εδώ και να θαυμάσετε τη θέα σε όλη την κοιλάδα του Αμαρίου! Βόρεια του χωριού βρίσκεται ο Βυζαντινός Ναός της Αγίας Άννας, ο οποίος είναι ο παλαιότερος χρονολογημένος Βυζαντινός Ναός της Κρήτης (φέρει κτητορική επιγραφή του 1196) καθώς και ο επιβλητικός τρίκλιτος ναός της Κεράς Παναγιάς. Φημισμένες είναι οι χοντρολιές και οι κορωναίικες ελιές της περιοχής. Εκτός από την ελαιοκαλιέργεια οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την αμπελοκαλιέργεια στην περιοχή του Αγίου Τίτου. Στο ιστορικό χωριό υπάρχει Λαογραφικό μουσείο και καφενείο. Κάθε χρόνο στις 25 Αυγούστου γίνεται το πανηγύρι του Αγίου Τίτου. Επίσης τον Αύγουστο διενεργείται 4ημερο εκδηλώσεων συνήθως μεταξύ 19-25 Αυγούστου. Στα πλαίσια των εκδηλώσεων πραγματοποιείται Bazaar από το γυναικείο σύλλογο όπου πουλάνε γλυκά του κουταλιού, μαρμελάδες και γενικά παραδοσιακά προϊόντα.).

Το Άνω Μέρος είναι ένα χωριό με σημαντική αγωνιστική δράση στους απελευθερωτικούς αγώνες του νησιού, χτισμένο σε υψόμετρο 580μ. Στο χωριό λειτουργεί μικρό Λαογραφικό μουσείο όπου εκτίθενται αντικείμενα της καθημερινότητας των παλιών κρητικών νοικοκυριών. Από δω αξίζει να πάρουμε τον δρόμο που οδηγεί στη Μονή Καλόειδαινα που βρίσκεται σε ένα τοπίο με θεόρατους πλάτανους και δροσερές πηγές. Στο χωριό βρίσκεται ο Βυζαντινός ναός Φανερωμένης και Αγ. Νικολάου. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκαλλιέργεια (είναι φημισμένες οι «θρούμπες» της περιοχής) και την κτηνοτροφία. Στο χωριό υπάρχουν καφενεία και στις 6 Αυγούστου γίνεται το πανηγύρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.

Το Αποδούλου βρίσκεται σε υψόμετρο 450μ. και έχει περίπου 230 κατοίκους. Το τοπωνύμιο είναι αρχαϊκό. Απόδουλος σημαίνει απελεύθερος, ο δούλος που απελευθερώθηκε. Το Μεσαίωνα οι πειρατές ρήμαζαν τα παράλια χωριά της Κρήτης, παίρνοντας σκλάβους, που τους πουλούσαν δούλους. Πολλοί απελευθερώνονταν, πληρώνοντας οι συγγενείς τους ή άλλοι λύτρα. Σε πολλές διαθήκες της εποχής εκείνης αναφέρονται «κληροδοτήματα για την απελευθέρωση δούλων.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 500 μ. Η αμφιθεατρική διάταξη, το παραδοσιακό χρώμα και η απεριόριστη θέα είναι μερικά απ’ τα κύρια χαρακτηριστικά του οικισμού. Σύμφωνα με την Ιστορία οι Άγιοι Δέκα (καταδιωκόμενοι το 260 μ.Χ. απ’ τους Ρωμαίους), κατέφυγαν στο χωριό και εξαιτίας του γεγονότος αυτού πήρε το όνομα του. Στην νότια έξοδο του οικισμού βρίσκεται το Δημαρχείο του δήμου Αμαρίου.

Το Βιζάρι είναι ένα από τα πιο παλιά χωριά της περιοχής του Αμαρίου. Ενδεικτικά, το 1577 αναφέρεται στην επαρχία Αμαρίου από το Fr. Barozzi. Δύο χιλιόμετρα δυτικά του χωριού, στη θέση Ελληνικά έχει ανασκαφεί μια σπουδαία παλαιοχριστιανική βασιλική η οποία υπήρξε καθεδρικός ναός της επισκοπής Συβρίτου. Εντός του χωριού μπορούμε να δούμε τη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Νικολάου, και βέβαια τα ερείπια του palazzo dei Saonazzi. Πρόκειται για μια βενετσιάνικη έπαυλη στην οποία σώζεται εν μέρει ένα ηλιακό ρολόι! Επίσης λίγο έξω από το Βιζάρι μπορείτε να δείτε το παλιό μύλο για την άλεση των σιτηρών). Στο χωριό υπάρχει εργαστήριο με παραδοσιακά ξύλινα αντικείμενα από ελιά (κουτάλες, μπολ κλπ).

Η Βισταγή ένα από τα κτηνοτροφικά χωριά της περιοχής, είναι κτισμένο στη δυτική ρίζα του Ψηλορείτη και δεσπόζει στην κοιλάδα του Αμαρίου της περιοχής. Ένας δασικός – κτηνοτροφικός δρόμος μας οδηγεί στη θαυμάσια τοποθεσία “Τσικαλά – 5 πηγάδια” και στη συνέχεια με διακλαδώσεις στις νότιες πλευρές του Ψηλορείτη. Στην ίδια τοποθεσία οδηγεί επίσης μονοπάτι που ξεκινάει απ’ το χωριό.

Στη ρίζα του καταπράσινου γήλοφου “Βένι” με την Ιστορική Μονή του Αγίου Αντωνίου και σε υψόμετρο 340 μέτρων βρίσκεται το χωριό Βολιώνες, πνιγμένο στο πράσινο. Ο παλιός επαρχιακός δρόμος συνδέει το χωριό με το Φράγμα των Ποταμών, στο οποίο υπάρχει μια πανέμορφη περιμετρική διαδρομή.

Οι Βρύσες είναι χτισμένες σε υψόμετρο 600μ. Παίρνουν το όνομα τους από τα τρεχούμενα νερά που προέρχονται από πηγές από το Κέντρος. Από το χωριό καταγόταν ο Εμμανουήλ Βιβιλάκης, λόγιος με σημαντική δράση στην Ελληνική Επανάσταση. Από τις Βρύσες μπορείτε να επισκεφτείτε τον εγκαταλελειμμένο οικισμό Σμιλές που βρίσκεται στη μέση του κάμπου. Στις 15 Αυγούστου γίνεται το πανηγύρι της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Το Γερακάρι είναι χτισμένο σε υψόμετρο 680 μ. και είναι γνωστό για τα πεντανόστημα κεράσια του αλλά και για την μαρτυρική ιστορία του: είναι ένα από τα χωριά της περιοχής που καταστράφηκαν από τους Γερμανούς. Το χωριό είναι πλούσιο σε νερά, από πηγές που προέρχονται από το όρος Κέντρος. Κοντά στο Γερακάρι βρίσκεται το γραφικό πλην όμως σχεδόν εγκαταλελειμμένο χωριό Γουργούθοι. Αν βρεθείτε στην περιοχή αξίζει να οδηγήσετε ακόμα πιο ανατολικά ώσπου να συναντήσετε τον βυζαντινό ναό του Αγίου Ιωάννη, του 12ου αι. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία. Φημισμένα είναι τα γερακιανά κεράσια από τις βόρειες πλαγιές του όρους Κέντρους. Στις 20 Ιουλίου γίνεται το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία και το καλοκαίρι ο πολιτιστικός σύλλογος διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις. Το χωριό τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται τουριστικά με σύγχρονες υποδομές διαμονής και εστίασης.

Σε υψόμετρο περίπου 640 μ. τρία χιλιόμετρα μετά τον Μέρωνα συναντούμε το μικρό γραφικό χωριό Ελένες που έχει περίπου 50 κατοίκους, περιτριγυρισμένο από πλούσια βλάστηση. Κοντά στο χωριό, στο σπήλαιο “Μαργελέ” έχουν εντοπιστεί ίχνη ανθρώπινης παρουσίας από την νεολιθική περίοδο (6.000 π.Χ.). Χαρακτηριστικό κτίσμα του χωριού εκτός από το μικρό βυζαντινό ναό του Αγίου Νικολάου (12ου αιώνα), είναι το παλιό μονοθέσιο Δημοτικό Σχολειό με το “ Αγροκήπιον” του. Στο χωριό υπάρχει ο Θρύλος της θαμμένης χρυσής γουρούνας με τα χρυσά γουρουνάκια στη θέση Δασκιανά πλάι στη βρύση του χωριού. Κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου γίνεται το πανηγύρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.

Το χωριό Θρόνος είναι κτισμένο κάτω από το λόφο Κεφάλα, αποτελούσε το οικιστικό κέντρο της αρχαίας Συβρίτου και υπήρξε έδρα του επισκόπου Συβρίτου κατά την Α’ Βυζαντινή περίοδο. Το χωριό προσφέρει εκπληκτική θέα στην καταπράσινη κοιλάδα του Αμαρίου. Στο κέντρο του χωριού μπορούμε να δούμε τον Βυζαντινό ναό της Παναγίας ο οποίος είναι χτισμένος στη θέση παλαιότερου ναού και σώζονται μέχρι σήμερα τμήματα του ψηφιδωτού δαπέδου του.

Στην βορειοδυτική πλαγιά της κοιλάδας του Αμαρίου, σε υψόμετρο 480 μέτρων και απέναντι από το χωριό Θρόνος βρίσκεται το Καλογέρου, ένα από τα ομορφότερα χωριά του δήμου. Είναι κτισμένο σε αμφιθεατρική διάταξη με ιδιαίτερα εντυπωσιακή παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Κοντά στο χωριό βρίσκεται η Βυζαντινή εκκλησία της Αγ. Μαρίνας των αρχών του 14ου αιώνα.

Το χωριό Κουρούτες είναι χτισμένο στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Ψηλορείτη, σε υψόμετρο 510 μ. Πήρε την ονομασία του από την παραφθορά του ονόματος Κουρήτες, τους μυθικούς κατοίκους του Ψηλορείτη που με τον πολεμικό χορό τους προστάτευσαν τον νεογέννητο Δία από τον παιδοκτόνο Κρόνο. Στην περιοχή Αμυγδαλές λίγο έξω από το χωριό υπάρχουν ίχνη αρχαίου οικισμού (υστερομινωικού ή ρωμαϊκού) για τον οποίο όμως δεν έχουν γίνει συστηματικές ανασκαφές. Οι Κουρούτες χωρίζονται στο Πανωχώρι (πάλαι ποτέ μουσουλμανική συνοικία) και το Κατωχώρι (χριστιανική συνοικία). Αξίζει να επισκεφτείτε τους ναούς του Ευαγγελισμού και του Αγίου Ιωάννη. Κάθε χρόνο στο χωριό γίνεται το πανηγύρι του Αγίου Τίτου στις 25- Αυγούστου.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 340 μέτρων και είναι ένα από τα παλαιότερα χωριά της περιοχής αφού η αρχαιότερη μνεία του ονόματος αναφέρεται σε συμβόλαιο του 1301. Στο χωριό βρίσκεται η παλαιά εκκλησία της Παναγίας, με τοιχογραφίες που έχουν ανατολική επίδραση. Πιθανόν ο οικισμός να εποικίστηκε από κατοίκους της πόλης Λάμπη – άλλη ονομασία, νεότερη, της αρχαίας Λάππας – σημερινή Αργυρούπολη.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 580μ., και κατοικείται από 230 άτομα με κύρια ασχολία την κτηνοτροφία. Η παλιότερη μαρτυρία που έχουμε για την ύπαρξη του χωριού είναι το βυζαντινό εκκλησάκι Άγιος Νικόλαος (11ου – 12ου αιώνα) που είναι τοιχογραφημένο. Η εκδοχή ότι το χωριό υπήρχε από Βυζαντινής εποχής ενισχύεται και από τα τοπωνύμια, η σέλη του Διγενή που είναι λόφος με σχήμα σέλας και η κοιλιά του Διγενή που είναι βράχος σε σχήμα καθίσματος και ονομάστηκε έτσι, επειδή λένε πως έκατσε ο Διγενής. Εκτός από τον Άγιο Νικόλαο στο χωριό υπάρχει και η εκκλησία του Αι – Γιάννη του Ριγολόγου που γιορτάζει στις 29 Αυγούστου, καθώς επίσης η εκκλησία της Θεοτόκου. Από την Λοχριά ξεκινάει ο ορεινός δρόμος που καταλήγει στο μικρό οροπέδιο Ακόλυτα.

Αναμφισβήτητα ο Μέρωνας είναι ένα από τα ομορφότερα χωριά του Αμαρίου αν όχι όλης της Κρήτης. Είναι χτισμένος σε ένα καταπράσινο τοπίο με πολλά νερά, σε υψόμετρο 620 μ. και η προνομιακή του θέση προσφέρει θέα που φτάνει ως τις κορυφές του Ψηλορείτη. Εντυπωσιακός είναι ο ναός της Παναγίας που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και χρονολογείται στα τέλη του 14ου αι. Ο ναός είναι κατάγραφος και φέρει το οικόσημο των Καλλέργηδων. Στο Μέρωνα αναβιώνουν κάθε Καθαρή Δευτέρα παραδοσιακά αποκριάτικα έθιμα και όταν ο καιρός το επιτρέπει γίνεται μεγάλο γλέντι στην πλατεία του χωριού. Επίσης τα τελευταία χρόνια, κατά τον Αύγουστο γίνεται ένα μουσικό διδασκαλείο στο χωριό όπου διδάσκονται παραδοσιακά κρητικά όργανα. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι κυρίως η γεωργία (καλλιεργούνται ελιές, αμπέλια, ροδιές κλπ) και λιγότερο η κτηνοτροφία. Στις 27 Ιουλίου γίνεται το πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα. Στο χωριό υπάρχουν ξενώνες και ταβέρνες με παραδοσιακά φαγητά. Παράγονται αγκινάρες τουρσί, γλυκά κουταλιού, μαρμελάδες από την ΑΝΕΑ Αναπτυξιακή Επιχειρηματική Αμαρίου Α.Ε..

Τα Μεσονήσια είναι ένας μικρός ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 660 μ., με 100 περίπου κατοίκους. Διαθέτει εξαιρετική θέα προς τον Ψηλορείτη, το όρος Κέντρος και την κοιλάδα του Αμαρίου. Οι λιγοστοί κάτοικοι του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και γεωργία. Η εκκλησία του Αγ. Αντωνίου είναι του 12ου αιώνα και φαίνεται να ήταν το καθολικό παλαιού μοναστηριού. Στην κορυφή Σωρός που βρίσκεται δυτικά του χωριού βρίσκεται το μικρό εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης του Χριστού.

Το Μοναστηράκι απέχει 2 χλμ από τη Σχολή Ασωμάτων και χρονολογείται από τη Β’ βυζαντινή περίοδο. Στο Μοναστηράκι μπορείτε να δείτε τους βυζαντινούς ναούς της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Μιχαήλ Αρχαγγέλου που αποτελούν ιδιαίτερο δείγμα αρχιτεκτονικής των βυζαντινών ναών της περιοχής και βέβαια τον σημαντικό Μινωικό οικισμό που έχει ανασκαφεί λίγο έξω από το χωριό.

Αμφιθεατρικά κτισμένος στην νοτιοδυτική πλαγιά του Ψηλορείτη, σε υψόμετρο 500 μέτρων , είναι ένας από τους σημαντικότερους κτηνοτροφικούς οικισμούς του Αμαρίου. Ο οικισμός αναφέρεται στην επαρχία Αμαρίου από το 1577 . Έχει θέα νότια στο Λιβυκό Πέλαγος, δυτικά στην κοιλάδα του Πλατύ ποταμού και ανατολικά στην κορυφή Τίμιος Σταυρός του Ψηλορείτη. Χαρακτηριστική είναι η πηγή στην ρίζα του πανέμορφου βράχου, με την πέτρινη κρήνη στην κεντρική πλατεία του χωριού.

Η Παντάνασσα βρίσκεται στους πρόποδες του Μερωνιανού αωριού, δυτικά του Οροπεδίου Βένι σε υψόμετρο περίπου 400 μέτρων και έχει 309 κατοίκους. Πιθανόν το όνομα του χωριού να έχει σχέση με το προελληνικό ΑΝΤΑΝΑΣΣΟΣ και να άλλαξε, όταν κτίστηκε η ομώνυμη ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΑΝΤΑΣΑΣΣΑ τον 12ο Αιώνα μ.χ. η οποία καταστράφηκε και στη θέση της κτίστηκε ο σύγχρονος ναός του χωριού. Οι κάτοικοι του ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την παραγωγή λαδιού και κηπευτικών. Και στην περιοχή του βρίσκεται το Φράγμα των Ποταμών. Στην βορειοανατολική πλαγιά του λόφου Βένι βρίσκεται ο Άγιος Αντώνιος, καθολικό εγκαταλελειμμένου μοναστηριού.

Η Πατσός, ένα από τα ομορφότερα χωριά του Αμαρίου είναι χτισμένο σε υψόμετρο 450μ. στις υπώρειες του όρους Σωρός. Στο χωριό βρίσκεται μεγάλος ερειπωμένος ναός αφιερωμένος στην Παναγία ο οποίος χρονολογείται στο 1357 μ.Χ. Σύμφωνα με την παράδοση ο ναός είχε 101 πόρτες και παράθυρα, ένα εκ των οποίων ήταν αόρατο. Η Πατσός βρίσκεται δίπλα στο ομώνυμο καταπράσινο φαράγγι η έξοδος του οποίου καταλήγει στο Φράγμα των Ποταμών. Στις 8 Σεπτεμβρίου γίνεται το πανηγύρι της Γέννησης της Θεοτόκου.

Το Πετροχώρι είναι αμφιθεατρικά κτισμένο στους πρόποδες του βουνού Σάμιτος στα νότια της κοιλάδας του Αμαρίου πάνω από τον Πλατύ ποταμό, με υπέροχη θέα στο Ψηλορείτη. Βρίσκεται σε υψόμετρο 400 μέτρων και έχει περίπου 100 κατοίκους οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και την γεωργία. Χαρακτηριστικό του χωριού είναι το καμπαναριό του Αγίου Πνεύματος το οποίο δεσπόζει στον οικισμό. Ο μικρός ναός των Αγίων Αποστόλων και οι παλιές γειτονιές του χωριού, συνθέτουν ένα ιδιαίτερα γραφικό σύνολο.

Τα Πλατάνια είναι χτισμένα αμφιθεατρικά στους πρόποδες του Ψηλορείτη, σε υψόμετρο 420 μέτρων. Στο κέντρο των Πλατανιών βρίσκεται ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου (14ος αι.). Αν και είναι κατάγραφη, οι αγιογραφίες έχουν αρκετές φθορές. Επίσης του 14ου αι. είναι και ο ναός του Αγίου Νικολάου λίγο έξω από το χωριό. Τα Πλατάνια είναι προικισμένα με υπέροχη φύση και αξίζει να κάνετε την πεζοπορία στο φαράγγι τους που ξεκινάει σχεδόν μέσα από το χωριό και καταλήγει ψηλότερα στο βουνό. Στη θέση Πάνα υπάρχει σπήλαιο όπου σύμφωνα με το μύθο γεννήθηκε ο θεός Πάνας, και στο οποίο μπορούμε να διακρίνουμε ακόμα και σήμερα πανάρχαιες βραχογραφίες. Τα Πλατάνια είναι η ιδιαίτερη πατρίδα της Καλλιρρόης Σιγανού-Παρρέν, μιας σημαντικής Ελληνίδας φεμινίστριας που ίδρυσε το Λύκειο των Ελληνίδων. Στις 15 Αυγούστου γίνεται το πανηγύρι της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 580 μέτρων και είναι ένα από τα πολυπληθέστερα χωριά του δήμου. Είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στην νότια πλάγια του Ψηλορείτη, με κύριες ασχολίες των κατοίκων την γεωργία και κτηνοτροφία. Αναφέρεται στην επαρχία Αμαρίου από το 1577. Κατά μια εκδοχή το χωριό φαίνεται να παίρνει το όνομά του, από ένα μεγάλο Πλάτανο στην θέση της παλιάς βρύσης που αποτελεί και ένα από τα αξιοθέατα του χωριού. Άλλα αξιοθέατα του Πλατάνου είναι ο Βυζαντινός σπηλαιώδης Ναός του Αγίου Αντωνίου που στα Χρόνια του Βυζαντίου και της Αραβοκρατίας λειτούργησε ως Ασκητήριο. Το τεράστιο κατακόρυφο ρήγμα του «Κορατσινιά» που αποτελεί καταφύγιο πολλών σπάνιων-προστατευμένων πουλιών και ζώων. Το πανηγύρι του χωριού είναι του Προφήτη Ηλία που γίνεται στις 20 Ιουλίου.

Ο Φουρφουράς είναι ένα μεγάλο, σύγχρονο χωριό στο οποίο θα βρείτε αρκετές υποδομές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν διατηρεί σε μεγάλο βαθμό και την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του. Αξίζει να επισκεφτείτε την Παναγία την Καρδιώτισσα με τοιχογραφίες του 14ου και 15ου αιώνα. Επίσης από το χωριό ξεκινά και το Ε4 μονοπάτι προς τον Ψηλορείτη 3,5 ώρες πεζοπορία περίπου. Ο Φουρφουράς έγινε πανελληνίως γνωστός τα τελευταία χρόνια λόγω του πολύ δραστήριου Δημοτικού Σχολείου του τις δραστηριότητες του οποίου μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ: http://fourfourastv.blogspot.gr/. Στο χωριό υπάρχει ξενώνας, ταβέρνα και καφενείο. Στις 8 Σεπτεμβρίου γίνεται το πανηγύρι της Γέννησης της Θεοτόκου.

Η λιμνοδεξαμενή στην περιοχή του οικισμού Βυζαρίου, αποτελεί ένα σημαντικό οικολογικό θώκο για την διατήρηση, και συγκράτηση της ορνιθοπανίδας στην περιοχή. Στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα η λιμνοδεξαμενή, προβλέπεται η κατασκευή Φράγματος του Πλατύ Ποταμού και δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για ακόμα πιο μεγάλη προσέλκυση και παρουσία ορνιθοπανίδας στην περιοχή. Με την κατασκευή του Φράγματος του Πλατύ Ποταμού τα νερά του οποίου θα εμπλουτίζουν το Φράγμα της Φανερωμένης στην πεδιάδα της Μεσαράς, θα συγκροτηθεί ένας σημαντικός οικολογικός θώκος στην περιοχή.

Το Οροπέδιο Γιους Κάμπος βρίσκεται βορειοδυτικά του όρους Κέντρος, σε υψόμετρο 750μ., στο δρόμο που συνδέει το Σπήλι με το Γερακάρι. Γιους Κάμπος σημαίνει «Κάμπος της Ηούς», δηλαδή της θεάς της αυγής. Αν και είναι ένα μικρό οροπέδιο έχει τεράστια οικολογική σημασία και μάλιστα έχει κηρυχτεί προστατευόμενο. Κάθε άνοιξη το οροπέδιο πλημμυρίζει με χιλιάδες κατακόκκινες ενδημικές τουλίπες Tulipa doerfleri. Εκτός όμως από τις τουλίπες εδώ φύονται και πολλά σπάνια ενδημικά είδη ορχιδέας. Στη θέση Άη Γιάννης υπάρχει επίσης πηγή με δροσερό νερό και θεόρατα πλατάνια. Η ομορφιά του τοπίου, ειδικά στα τέλη Μαρτίου και κατά τον Απρίλιο είναι απίστευτη!

Η Ίδη ή Ψηλορείτης με την ψηλότερη κορυφή στα 2.456μ. (Τίμιος Σταυρός). χαρακτηρίζεται από ποικιλία τοπίων, μεγάλη βιοποικιλότητα, παρουσία πολλών ενδημικών ειδών χλωρίδας και πανίδας, ακόμα και σπάνια και απειλούμενα είδη. Ασβεστόλιθοι, δολομίτες και σχιστόλιθοι είναι τα κυρίαρχα πετρώματα. Λόγω του έντονα καρστικοποιημένου τοπίου, το ανάγλυφο περιλαμβάνει φαράγγια, πόλγες, μεγάλο αριθμό δολινών και πολλές εκατοντάδες σπήλαια και βάραθρα, με κάποια από τα βαθύτερα της Ελλάδας να εντοπίζονται σε διάσπαρτες θέσεις της οροσειράς. Το σπήλαιο Σφεντόνη στα Ζωνιανά και το Ίδαίον Άντρο στο οροπέδιο της Νίδας είναι από τα σημαντικότερα επισκέψιμα σπήλαια της Κρήτης.

Η ευρύτερη περιοχή αποτελείται κυρίως από τον ορεινό όγκο του Κέδρου, (κορυφή 1776 μ), την ευρύτερη περιοχή του Πατσού και του φράγματος Ποταμών καθώς και του Πρασιανού φαραγγιού. Το γεωλογικό υπόστρωμα των ορεινών περιοχών του όρους Κέδρος αποτελείται κυρίως από ασβεστόλιθο και η βλάστηση του βουνού χαρακτηρίζεται από χαμηλούς ξερούς θάμνους και φρύγανα, με έλλειψη σε δέντρα. Μικρά φαράγγια και βραχώδεις χαράδρες είναι χαρακτηριστικό του τοπίου που αποτελούν ιδανικές συνθήκες για το φώλιασμα μεγάλων αρπακτικών πτηνών. Μεγάλα αρπακτικά πτηνά όπως είναι Gyps fulvus και Hieraaetus fasciatus  φωλιάζουν στο όρος Κέδρος, όπου υπάρχουν και ενδείξεις για την παρουσία του σπάνιου Gypaetus barbatus.  Τα  Dianthus pulviniformis και Cerastium brachypetalum ssp. doerfleri, είναι δύο σπάνια είδη φυτών και ενδημικά της περιοχής.

Ο Πλατύς Ποταμός θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα ποτάμια της Κρήτης, και αποτελεί ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα οικοσυστήματα της περιοχής του δήμου Κουρητών. Ο Πλατύς Ποταμός συγκεντρώνει τα νερά των χειμάρρων του Νοτιοδυτικού Ψηλορείτη και αφού διανύσει μια μεγάλη απόσταση, μέσα από τις κοιλάδες του Αμαρίου και του Ασωμαθιανού κάμπου, τελικά εκβάλει στο Λιβυκό Πέλαγος, και συγκεκριμένα στην Αγία Γαλήνη. Στις εκβολές του Πλατύ Ποταμού προσελκύονται αρκετά μεταναστευτικά πουλιά, όπως ερωδιοί κ.α.. Κατά μήκος του ποταμιού υπάρχει έντονη παραποτάμια βλάστηση με συστάδες πλατάνου, ιτιάς πικροδάφνης, μυτριάς, καλαμιών, καθώς και τυπικής μεσογειακής μακκία (σχίνα κ.α.), ενώ αρκετά είδη της Κρητικής πανίδας παρατηρούνται στις όχθες του, όπως Κρητικός Βάτραχος, δενδροβάτραχος, νεροχελώνα, νερόφιδο κ.α.. Ο Πλατύς Ποταμός αποτέλεσε τον πλούτο (σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους ρέει νερό) όπου παλαιότερα βοήθησε τους οικισμούς της περιοχής να ακμάσουν, ενώ σήμερα τα νερά του τροφοδοτούν τη λιμνοδεξαμενή στον οικισμό Βυζάρι όπου χρησιμεύει για τις αρδευτικές ανάγκες της περιοχής.

Το εντυπωσιακό, κατάφυτο φαράγγι του Πατσού βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του δήμου Αμαρίου. Πρόκειται για ένα πανέμορφο φαράγγι το οποίο διασχίζει μικρός ποταμός. Το μήκος του φτάνει τα 2 χιλιόμετρα ενώ για να το διασχίσει κανείς θα χρειαστεί 2 ώρες συνολικά με την επιστροφή. Η υψομετρική διαφορά ανάμεσα στο ψηλότερο σημείο του και την είσοδο φτάνει τα 240 μέτρα. Το φαράγγι έχει αξιοποιηθεί από τη δασική υπηρεσία. Στο εσωτερικό του θα βρείτε διαμορφωμένους χώρους ανάπαυσης καθώς και παρατηρητήριο πουλιών. Εντυπωσιάζουν τα τεράστια πλατάνια και η οργιώδης βλάστηση που αναπτύσσεται στην κοίτη του, τα ψηλά τοιχώματά του, αλλά και το εκκλησάκι του Αγίου Αντωνίου που είναι χτισμένο στην εσοχή μεγάλου σπηλαίου. Δίπλα στο ναό βρισκόταν ο βωμός του υπαίθριου ιερού στο οποίο κατά την αρχαιότητα λατρευόταν ο Κραναίος Ερμής, προστάτης των βοσκών, των δασών και της γονιμότητας της φύσης. Η θρησκευτική λατρεία συνεχίζεται στις μέρες μας προς τιμήν του Αγίου Αντωνίου, για αυτό στο χώρο θα δείτε πολλά αφιερώματα στον άγιο.

Το φαράγγι Πλατανίων βρίσκεται στις δυτικές παρυφές του Ψηλορείτη και η είσοδος του βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό. Πρόκειται για ένα μικρό αλλά εντυπωσιακό φαράγγι, με πλούσια βλάστηση από ενδημικά και άλλα φυτά, αρπακτικά πουλιά που βρίσκουν εδώ καταφύγιο, θεόρατους κατακόρυφους βράχους και σπήλαια. Σε ένα από αυτά τα σπήλαια, τη Σπηλιά του Πάνα όπου σύμφωνα με τη μυθολογία γεννήθηκε ο αρχαίος θεός, διακρίνονται βραχογραφίες πιθανότατα της μινωικής εποχής. Το μεγαλύτερο μέρος του φαραγγιού απαιτεί γνώσεις canyoning για τη διάσχιση του, ωστόσο το πρώτο κομμάτι της διαδρομής αποτελείται από ένα ομαλό μονοπάτι που μπορούν να περπατήσουν ακόμα και παιδιά.

Με την ολοκλήρωση του Φράγματος Ποταμών, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για ακόμα πιο μεγάλη προσέλκυση και παρουσία ορνιθοπανίδας στην περιοχή του Δήμου Αμαρίου. Το Φράγμα βρίσκεται σε μια υπέροχη τοποθεσία, μέσα σε μια καταπράσινη κοιλάδα και κατασκευάστηκε για να καλύψει τις αυξημένες ανάγκες νερού για την άρδευση της ευρύτερης περιοχής της πόλης του Ρεθύμνου. Το φράγμα που χτίστηκε τα τελευταία χρόνια σε θέση βόρεια του οικισμού Βολεώνων και του φαραγγιού της Πατσού είχε σαν αποτέλεσμα το δραστικό μετασχηματισμό του τοπίου αφού η μικρή κλειστή κοιλάδα των Ποταμών φιλοξενεί τώρα μία λίμνη η οποία λειτουργεί ήδη από τώρα ως τεχνητός υγρότοπος και παρουσιάζει ενδιαφέρον γιατί διαμορφώνει μια νέα περιοχή έλξης δραστηριοτήτων αναψυχής και τουρισμού. Από βιολογικής πλευράς δείχνει ήδη να φιλοξενεί σημαντικό πληθυσμό διαχειμαζόντων πουλιών που μάλιστα με σημαντική παρουσία απειλούμενων ειδών όπως η Βαλτόπαπια. Ο ταμιευτήρας του περιέχει σημαντική ποσότητα νερού.

Επιλογή Φίλτρου
  • |
  • |
  • |
  • |
  • |
  • |

Δες περισσότερα...
espa